ازجام عشقش مست مدامم

ایمن زخاصّم فارغ ز عامم

ساقی ذوقش با دل حریف است

جانان شراب است جان است جامم

گر عشق بازی از من بیاموز

ور ذوق خواهی  می خوان کلامم

در زهد اگر چه کامل نباشم

در عشق بازی  رند تمامم

تابنده گشتم  تا  بنده گشتم

سلطان عشقش  از جان غلامم

بی عشق جانان  جانم چه باشد

بی دردِ دل  من  آخر چه باشم

باده به یادش ما را حلال است

بی عشق سیّد آب است حرامم

جناب شاه نعمت الله ولی

همچو ماکیست مست در عالم

عاشق و می پرست در عالم

شادی ما شراب می نوشد

رند مستی که هست در عالم

باش عهد درست پیوسته

تا نیابی شکست در  عالم

عارف حق پرست دانی کیست

آنکه از خود برست در عالم

بردر می فروش بنشسته

به ازاین که نشست در عالم

سیّد کاینات مظهر ذات

آنکه جدّ من است در عالم

جناب شاه نعمت الله ولی 

مائیم زنّار عشق آدم

مائیم زنور مهر خاتم

ما در دمِ عشق همچو نائیم

او در دم ما چو روح دردم

دردی است مرا ورای درمان

زخمی است مرا به جای مرهم

مائیم به وصل دوست دلشاد

مائیم زهجر یار در غم

گه شبنم گلستان عشقیم

گاهی شده جمع و آمده یَم

در ملک قِدم قَدَم نِه از عشق

تا گویندت که خیر مقدم

از لوح ضمیر نعمت الله

برخوان تو رموز اسم اعظم 

دل طالب یار و یار در دل

جان در غم هجرو دوست واصل

درمان درد است ودرد درمان

چون حل کنم این دوای مشکل

حاصل درد است عاشقان را

خود خوش تر از این کجاست حاصل

ما ساکن کوی می فروشیم

کردیم آنجا مدام منزل

گنجیم و طلسم و شاه و درویش

درّ و صدفیم و بحر و ساحل

جانان خودیم و جان عالم

دلدار خودیم و مونس دل

مستسم و حریف نعمت الله

رضوان ساقی و روضه محفل