ما آن توایم و آن تو دانی

دل داده ترا و جان تو دانی

درعشق تو صادقیم جانا

صدق دل عاشقان تو دانی

دانی که تو چیست حال جانم

حال همه جهان تو دانی

گر دُرد به ما دهی و گر صاف

تو حاکمی، این و آن تو دانی

بی نام و نشان کوی عشقیم

دادیم ترا نشان تو دانی

از هر دو جهان کناره کردیم

سرّی است در این میان تو دانی

مستیم و حریف نعمت الله

میخانه ما همان تو دانی

جناب شاه نعمت الله ولی

همچو ما کیست مست در عالم

عاشق و می پرست در عالم

شادی ما شراب می نوشد

رند مستی که هست در عالم

باش عهد درست پیوسته

تا نیابی شکست در عالم

عارف حق پرست دانی کیست

آنکه از خود برست در عالم

بردر می فروش بنشسته

به از این که نشست در عالم

نیک بنگر در آینه او را

تا نگوئی بد است در عالم

سیّد کائنات مظهر ذات

آنکه جدّ من است در عالم

جناب شاه نعمت الله ولی

گنج عشقش دفینۀ دل ماست

نقد او خزینۀ دل ماست

درمحیطی که نیست پایانش

کشتی او سفینۀ دل ماست

جام گیتی نما که می گویند

ساغر آبگینۀ دل ماست

مصر معنی دمشق صورت هم

گوشه ای از مدینۀ دل ماست

شدمعطّر دِماغ جان آری

بوئی از عنبرینۀ دل ماست

نوعروس تجلّی اوّل

زینتی از زرینه دل ماست

نقد گنج خزانۀ عالم

حاصلات دفینۀ دل ماست

در دل ما چو دلبر است مقیم

آن سکونش سفینۀ دل ماست

نعمت الله که میر مستان است

خواجه تاش کمینه دل ماست

جناب شاه نعمت الله ولی

تجلی اوّل = ظهورحق ازمقام خفا در مقام اعیان ثابته  موجودات

خواجه تاش = دوبنده از یک صاحب ،هم خواجه

از بود و نبود خود فنا شو

رندانه بیا حریف ما شو

خواهی که تو پادشاه باشی

درحضرت پادشه گدا شو

چون اوست نوی بینوایان

دریاب نوا و بی نوا شو

دربحر محیط ما قدم نه

با ما بنشین و آشنا شو

ازهستی او وجود جوئی

از هستی خویشتن فنا شو

گربندۀ حضرت خدائی

چون بندۀ حضرت خدا شو

خواهی که رسی به نعمت الله

ایمن ز فنا و از بقا شو

جناب شاه نعمت الله ولی

ساقیا بادۀ شبانه کجاست

می بیاور که دور نوبت ماست

جام گیتی نمای پیش آور

که در آن جرعۀ خدای نماست

بی خبر کن مرا زهستی خود

تا خبر آرمت که یار کجاست

به گدائی رویم بر در دوست

که مراد همه جهان آنجاست

چون شنید ساقی این ز من با پیر

مشورت کردو گفت این چه صلاست

پیر پیمانه نوش پیمان ده

آن زمانی که بزم می آراست

گفت با دوست هر که بنشیند

باید اوّل ز رای خود برخاست

تا ببینی به دیدۀ معنی 

نعمت الله را تو از چپ و راست

پس از آنت به گوش جان آید

درجهان آنچه مخفی و پیداست

که سراسر جهان و هر چه در اوست

عکس یک پرتوی است از رخ دوست

جناب شاه نعمت الله ولی

ای غمت پادشاه کشور دل

بی وفای تو خاک بر سر دل

زلف شستت کمین کنندۀ جان

چشم مستت به غمزه رهبر دل

سنبل زلف چون برافشانی

می شود پاره پاره کشور دل

آزمودیم و دم نزد یک دم

جان ما با غم تو بر در دل

دلق ارزد اگر هزارهزار

کوه اندوه تو بود بر دل

زنده دل کن به بادۀ نابم

که شرابی است نو به ساغر دل

صبحدم لعبت پریزادی

آمد و حلقه کوفت بر در دل

درگشودم نشست مستانه

روی خود داشت در برابر دل

چون به دیوان دل فرو رفتم

این سخن بود ثبت دفتر دل

که سراسر جهان و هر چه در اوست

عکس یک پرتوی است از رخ دوست

جناب شاه نعمت الله ولی

ای غمت پادشاه کشور دل

بی وفای تو خاک بر سر دل

زلف شستت کمین کنندۀ جان

چشم مستت به غمزه رهبر دل

سنبل زلف چون برافشانی

می شود پاره پاره کشور دل

آزمودیم و دم نزد یک دم

جان ما با غم تو بر در دل

دلق ارزد اگر هزار هزار

کوه اندوه تو بود بر دل

زنده کن دل به بادۀ نابم

که شرابی نوست به ساغر دل

صبحدم لعبت پریزادی

آمد و حلقه کوفت بر در دل

درگشودم نشست مستانه

روی خود داشت در برابر دل

چون به دیوان دل فرو رفتم

این سخن بود ثبت دفتر دل

که سراسر جهان و هرچه در اوست

عکس یک پرتوی است از رخ دوست

جناب شاه نعمت الله ولی

ای غمت پادشاه کشور دل

بی وفای تو خاک بر سر دل

زلف شستت کمین کنندۀ جان

چشم مستت به غمزه رهبر دل

سنبل زلف چون برافشانی

می شود پاره پاره کشور دل

آزمودیم و دم نزد یک دم

جان ما با غم تو بر در دل

دلق ارزد اگر هزار هزار

کوه اندوه تو بود بر دل

زنده کن دل به بادۀ نابم

که شرابی نوست به ساغر دل

صبحدم لعبت پریزادی

آمد و حلقه کوفت بر در دل

درگشودم نشست مستانه

روی خود داشت در برابر دل

چون به دیوان دل فرو رفتم

این سخن بود ثبت دفتر دل

که سراسر جهان و هرچه در اوست

عکس یک پرتوی است از رخ دوست

جناب شاه نعمت الله ولی

ای غمت پادشاه کشور دل

بی وفای تو خاک بر سر دل

زلف شستت کمین کنندۀ جان

چشم مستت به غمزه رهبر دل

سنبل زلف چون برافشانی

می شود پاره پاره کشور دل

آزمودیم و دم نزد یک دم

جان ما با غم تو بر در دل

دلق ارزد اگر هزار هزار

کوه اندوه تو بود بر دل

زنده کن دل به بادۀ نابم

که شرابی نوست به ساغر دل

صبحدم لعبت پریزادی

آمد و حلقه کوفت بر در دل

درگشودم نشست مستانه

روی خود داشت در برابر دل

چون به دیوان دل فرو رفتم

این سخن بود ثبت دفتر دل

که سراسر جهان و هرچه در اوست

عکس یک پرتوی است از رخ دوست

جناب شاه نعمت الله ولی

غمزۀ شوخ آن بت تنّاز

می کشد خلق را به عشوه و ناز

درپس پرده می نوازد چنگ

مطرب عودسوز بربط ساز

او شهنشاه مسند خوبی

ما گدایان آستان نیاز

گه بود همچو باده جان پرور

گه بود چون خمار روح گداز

اوست مقصود ساکنان کنشت

اوست مطلوب رهروان حجاز

گرکُشَد خسروی است کامروا

ور ببخشد شهی است بنده نواز

ای دل ار آرزوی آن داری

که شود برتو آشکار این راز

گذری کن به سوی میخانه

تا ببینی حقیقتی ز مجاز

سر به سر صوفیان با معنی

هر یکی برکشیده اند آواز

که سراسر جهان و هر چه در اوست

عکس یک پرتوی است از رخ دوست

جناب شاه نعمت الله ولی

نورچشم عالمش خوانم علی مرتضا

محرم راز رسول وابن عمّ مصطفا

گوهر دریای عرفان بحر علم و کان جود

رهنمای رهروان و پیشوای اتقیا

هادئی کز نسل او مهدی هویدا می شود

شاید ار گویند او را اهل حق نور هدی

از ولای او ولایت یافته هر کاو ولی است

رو موالی شو که این است اعتقاد اولیا

دوستدار خاندان باش و محبّ اهل بیت

تابع دین محمّد باش از بهر خدا

نیست مؤمن هر که دارد با علی یک مو خلاف

یار مؤمن شو چو ما و تابع آل عبا

از محبت آفتابی بر دل ما تافته

می نماید نور او آئینۀ گیتی نما

نفس خیرالمرسلین است و ولی کردگار

لا فتی الّا علی لاسیف الّا ذوالفقار

جناب شاه نعمت الله ولی

مسند ملک ولایت در حقیقت آن اوست

درحریم عصمتش روح القدس دربان اوست

هرکسی از گنج سلطانی نوائی یافتند

نقد گنج کُنتُ کَنزَا نزد سیّد آنِ اوست

حق تعالی وصف او فرمود در قران تمام

هفت هیکل هر که خواند آیتی در شأن اوست

حاکم است او در ولایت اولیا او را مرید

شاه عالم خوانمش هر کو علی سلطان اوست

یافته حکم ولایت از خدا ومصطفی

هرچه هست از جزو و کل بنوشته در فرمان اوست

روح اعظم جان عالم عقل کل از جان و دل 

در امامت این امام انس و جان جانان اوست

گرچه عالم از عطای نعمت الله منعم اند

نعمت الله نعمتی شایسته از احسان اوست

نفس خیرالمرسلین است و ولی کردگار

لا فتی الّا علی لا سیف الّا ذوالفقار

جناب شاه نعمت الله ولی

تالوای حیدری برطارم خضرا زدند
کوس عزش برفرازعالم اعلا زدند

تا که درخلوت سرای لی مع الله شد مقیم
ساکنان حضرتش زان دم زاوادنی زدند

جود او مفتاح موجودات کردند آنگهی
قفل حیرت بردهان نطق هرگویا زدند

سرفرازان درهوای خاک پایش همچو ما
ازسرهمت قدم برتارک دنیا زدند

پادشاهان ازبرای حشمت شاهنشهی
سکه دولت بنامش بر رخ زرها زدند

عارفان تانکته ای خواندند از اسرار او
طعن ها بر گفته های بوعلی سینا زدند

لمعه ای از آفتاب ذوالفقارش شد پدید
عارفان تمثیل رویش بر ید بیضا زدند

حکم فرمانش به نام انما کرده نشان
یرلغ توقیع آل آلش از طه زدند

مقصدومقصودعالم اوست وابن عم او
این ندا روز ازل درگوش جان ما زدند

نفس خیرالمرسلین است و ولی کردگار
لافتی الا علی لا سیف الا ذوافقار



شاه نعمت الله ولی

یرلغ=فرمان وحکم
توقیع=امضاکردن نامه

موج وحباب وقطره در این بحر ما یکیست

نقش حباب گرچه هزارند ماء یکیست

درمان درد دل چه کنم ای عزیزمن

از دوست می رسدهمه درد و دوا یکیست

ماوشرابخانه و رندان باده نوش

فارغ ز دو سرا برِ ما دو سرا یکیست

تمثال صدهزار در آینه رو نمود

دیدیم آن یکی و همه نزد ما یکیست

گرآشنای خویش شوی ،نزد عاشقان

معشوق وعشق وعاشق و آن آشنا یکیست

چون عقل اَحوَل است دو بیند،غریب نیست

بنگر به عین عشق که شاه وگدا یکیست

سیّد ز جودخویش وجودی به بنده داد

مُعطی نعمت اللهِ ما و عطا یکیست

جناب شاه نعمت الله ولی




ماء =آب
احول= بیماری که باعث دیدن دوتصویر میگردد





 

ای آب حیات آب دریاب

سرچشمۀ این سراب دریاب

جامی وشرابی وجسم وجانی 

این جام پرازشراب دریاب

ساقی قدحی به دست ما ده
خیری بکن وثواب دریاب


دل سوخته ایم زآتش عشق
جانا جگر کباب دریاب


جامی زحباب پرکن ازآب
آبی بخور وحباب دریاب


مائیم حجابِ ما  در این بحر
آب است حجاب آب دریاب 


دریاب حضورنعمت الله
این نعمت بی حساب دریاب






جناب شاه نعمت الله ولی

در دو عالم خدا یکیست یکیست

مالک دوسرا یکیست یکیست

بر در کبریای حضرت او

پادشاه و گدا یکیست یکیست

آینه در جهان فراوانست

جام گیتی نما یکیست یکیست

دو مگو و دوئی بجا مگذار 

تو یگانه بیا یکیست یکیست

موج وبحر وحباب بسیارند

آن همه نزد ما یکیست یکیست

دردمندیم و دُرد می نوشیم

دَرد و دُرد و دوا یکیست یکیست

نعمت الله یکیست در عالم

سخن آشنا یکیست یکیست

جناب شاه نعمت الله ولی

صد دوا باد فدای درد بی درمان ما

دُرد دَردش نوش کن گر می بری فرمان ما

ما حیات جاودانی یافتیم از عشق او

همدم زنده دلان شو تا بدانی جان ما

خانه خالی کرده ایم و خوش نشسته بر درش

غیراو را نیست بارش در سرابستان ما

جان ما آئینه دار حضرت جانان بود

عشق اوگنجی است درکنج دل ویران ما

غرق دریائیم و خوش خوش دست وپائی میزنیم

ذوق اگر داری درآ در بحر بی پایان ما

خون دل در جام دیده پیش مردم می نهیم

درخیال آنکه بنشیند دمی بر خوان ما

نعمت دنیی وعقبی آن تو ای نازنین

ما ازآن نعمت الله ّ،نعمت الله آن ما

جناب شاه نعمت الله ولی

جان فدا کردیم و جانان یافتیم

درد دل بردیم و درمان یافتیم

جان ما تا مبتلای عشق شد

از بلایش راحت جان یافتیم

دلبر خود در دل خود دیده ایم

گنج او در کنج ویران یافتیم

مدتی بودیم با ساقی حریف

عاشقانه می فراوان یافتیم

گوهر توحید اگر جوید کسی

گو زما می جو که ما آن یافتیم

یوسف مصری که صد مصرش بهاست

ناگهی در ملک کنعان یافتیم

نعمت الله در خرابات جهان

میر سر مستان و رندان یافتیم

جناب شاه نعمت الله ولی

ما دم از عشق در قِدم زده ایم

پیش ازاین دم ز عشق دم زده ایم

کاف کُن در کتاب کون نبود

که خیالش به جان رقم زده ایم

غم نداریم از همه عالم

شادی عشق جام جم زده ایم

مطرب بزم باده نوشانیم

ساز عشّاق زیر و بم زده ایم

حرف عشقش نوشته ایم به جان

دفتر عقل را قلم زده ایم

درطریقی که نیست پایانش

عاشقانه خوشی قدم زده ایم

از وجود و عدم مگو سیّد

که وجود و عدم به هم زده ایم

جناب شاه نعمت الله ولی

خوشی= حضرت شاه در اغلب اشعارشان 

بجای خوش بکاربده اند

دولت وصل یار می بینم

کام دل در کنار می بینم

همه روشن به نور او نگرم

گریکی ور هزار می بینم

آنکه از چشم مردم است نهان

روشن وآشکار می بینم

هر خیالی که نقش می بندم

نور روی نگار می بینم

خانه دل که رفته ام از غیر

خلوت یار غار میبینم

این عجائب که دید یا که شنید

که یکی بی شمار می بینم

نعمت الله را چو می نگرم

از نبی یادگار می بینم

جناب شاه نعمت الله ولی