شیخ ما بود در حرم محرم

قطب وقت و یگانه عالم

ازدمش مرده می شدی زنده

نفسش همچو عیسی مریم

به صفات قدیم حق موصوف

هفت دریا به نزد او شبنم

شرح اسما به ذوق خوش خوانده

عارف اسم اعظم آن اعظم

بود سلطان اولیای زمان

بود روح القدس ورا همدم

سینه اش بود مخزن اسرار

در دلش بود گنج حق مدغم*

نعمت الله مرید حضرت اوست

شیخ عبدالله است او فافهم

جناب شاه نعمت الله ولی

*مُدغم = پوشیده ،در دیگری فروشده

جام گیتی نماست سیّد ما

جان وجانان ماست سیّد ما

دنیی وآخرت طفیل ویند

سیّد دو سراست سیّد ما

سیّد ما محمّد است به حق

که رسول خداست سیّد ما

خوش فقیری غنی است از عالم

هم غنی از غناست سیّد ما

نقد گنجینۀ حدوث و قدم 

دارد و بینواست سیّد ما

اولیاء تابعند و او متبوع

سیّد انبیاست سیّد ما

راحت جان دردمندان است

درد دل را دواست سیّد ما

مظهر اسم اعظمش خوانم

حضرت مصطفاست سیّد ما

فارغم از فنا به دولت او

شاه دار بقاست سیّد ما

نعمت الله نصیب از او دارد

والی اولیاست سیّد ما

جناب شاه نعمت الله ولی

آن کیست کلاه کج نهاده

بربسته میان و برگشاده

رندانه درآمده به مجلس

بردست گرفته جام باده

بگشوده در شرابخانه

مستانه صلای عام داده

سلطان خود و سپاه خویش است

گه گشته سوار و گه پیاده

درکنج دل خرابۀ ما

گنجی ز محبّتش نهاده

شاهانه به تخت دل نشسته

جان همچو غلام ایستاده

برهرطرفش هزار سیّد

مستند و خراب افتاده

جناب شاه نعمت الله ولی