شیخ ما بود در حرم محرم

قطب وقت و یگانه عالم

ازدمش مرده می شدی زنده

نفسش همچو عیسی مریم

به صفات قدیم حق موصوف

هفت دریا به نزد او شبنم

شرح اسما به ذوق خوش خوانده

عارف اسم اعظم آن اعظم

بود سلطان اولیای زمان

بود روح القدس ورا همدم

سینه اش بود مخزن اسرار

در دلش بود گنج حق مدغم*

نعمت الله مرید حضرت اوست

شیخ عبدالله است او فافهم

جناب شاه نعمت الله ولی

*مُدغم = پوشیده ،در دیگری فروشده

جان عاشق نجوید الّا هو

دل عارف نپوید الّا هو

غنچه شاخ گلشن لاهوت

هیچ بلبل نبوید الّا هو

منی ما به آب رحمت خویش

هیچ راحم نشوید الّا هو

من کیم تا زبان من گوید

سخن از من نگوید الّا هو

مست عاشق نخواهد الّا دوست

نعمت الله نجوید الّا هو

جناب شاه نعمت الله ولی

گنج عشقش دفینۀ دل ماست

نقد او خزینۀ دل ماست

درمحیطی که نیست پایانش

کشتی او سفینۀ دل ماست

جام گیتی نما که می گویند

ساغر آبگینۀ دل ماست

مصر معنی دمشق صورت هم

گوشه ای از مدینۀ دل ماست

شدمعطّر دِماغ جان آری

بوئی از عنبرینۀ دل ماست

نوعروس تجلّی اوّل

زینتی از زرینه دل ماست

نقد گنج خزانۀ عالم

حاصلات دفینۀ دل ماست

در دل ما چو دلبر است مقیم

آن سکونش سفینۀ دل ماست

نعمت الله که میر مستان است

خواجه تاش کمینه دل ماست

جناب شاه نعمت الله ولی

تجلی اوّل = ظهورحق ازمقام خفا در مقام اعیان ثابته  موجودات

خواجه تاش = دوبنده از یک صاحب ،هم خواجه

دل چو سلطان ملک جان گردد
پادشاه همه جهان گردد

چون ز چون رسد به بی چونی
سالک سیر لامکان گردد

دل زصورت چو رو به معنی کرد
بی نشانش همه نشان گردد

گرد بر گرد نقطۀ وحدت
همچو پرگارخط نشان گردد

اوّل خویش را چو بشناسد
مهدیّ آخرزمان گردد

چوطلسمش شکسته شد به درست
گنج پنهان بر او عیان گردد

نقد دل قلب از آنش می خوانند
که ملقّب به این و آن گردد

گاه باشد مجاور کعبه
گاه سرمست در مغان گردد

عرش اعظم دل است و آن دل ماست
به دلیل این سخن بیان گردد

هرکه شد غرق اندر این دریا
قطره اش بحر بیکران گردد

چون زهستی خود شود فانی
باقی ملک جاودان گردد

هرکه دل راشناخت در دوجهان
فارغ از سود و از زیان گردد

سخن دل زگفتۀ سیّد
مونس جان بیدلان گردد

لیس فی الدّار غیره دیّار
این چنین است اگر چنان گردد



جناب شاه نعمت الله ولی