تن فدا کن تا همه تن جان شوی

جان رها کن تا همه جانان شوی

گِرد این وآن چه میگردی مدام

این و آن را مان که این وآن شوی

ترک کرمان کن به مصر جان خرام

تا بکی سرگشته کرمان شوی

ماه ماهانی ببین ای نورچشم

آن او باشی چو با ماهان شوی

گنج، او در کنج ویران نهاد

گنج او یابی اگر ویران شوی

عیدقربان است جان را کن فدا

عید خوش یابی اگر قربان شوی

جامع قرآن بخوانی حرف حرف

گر چو سیّد جامع قرآن شوی

جناب شاه نعمت الله ولی

ای دل گشایشی زدر عاشقان بجو

آسایشی زصحبت صاحبدلان بجو

دریوزه ای زهمّت مردان حق بکن

بخشایشی زخدمت این دوستان بجو

پروانه وار ز آتش عشقش بسوز دل

آن لحظه آرزوی دل و کام جان بجو

ازخود در آ به خلوت جانانه درخرام

چون بی نشان شدی زخود آن دم نشان بجو

گرطالب حقیقتی مطلوب نزد توست

دریاب و آرزوی دل طالبان بجو

ذرّات کائنات ز خورشید روی او

روشن شدند ذرّه به ذرّه عیان بجو

سیّد از این میان و کنارش طلب مکن

برترشو از کنار و برون از میان بجو

جناب شاه نعمت الله ولی

جان فدا کردیم و جانان یافتیم

درد دل بردیم و درمان یافتیم

جان ما تا مبتلای عشق شد

ازبلایش راحت جان یافتیم

دلبر خود در دل خود دیده ایم

گنج او در کنج ویران یافتیم

مدّتی بودیم با ساقی حریف

عاشقانه می فراوان یافتیم

گوهرتوحید اگر جوید کسی

گو زما می جو که ما آن یافتیم

یوسف مصری که صد مصرش بهاست

ناگهی در ملک کنعان یافتیم

نعمت الله در خرابات جهان

میر سرمستان و رندان یافتیم

جناب شاه نعمت الله ولی

عاشقان درش از درد دوا یافته اند

خستگان غمش از رنج شفا یافته اند

باده نوشان سرپردۀ میخانۀ دل

جرعۀ دُردی دَردش چو دوا یافته اند

مبتلایان بلایش ز بلا نگریزند

گرچه از قامت وبالاش بلا یافته اند

نم چشم و غم دل ، قوتِ روان ساز، ای جان

که کسان قوّت از این آب و هوا یافته اند

عارفان ، بی سروپا ، بر سرِ ذارش رفتند

لاجرم اجر فنا دار بقا یافته اند

عاشقانی که چو ما غرقۀ دریا شده اند

گوهر حاصل ما در دل ما یافته اند

خودشناسان که مقیم حرم مقصودند

همچو سیّد ز خود آثار خدا یافته اند

جناب شاه نعمت الله ولی

عشق جانان حیات جان من است

حاصل عمر جاودان من است

معنی چهارحرف وهفت هیکل

جمع وتفصیل آن بیان من است

نقد گنجینۀ حدوث وقدم

گوهربحربیکران من است

عین آب حیات دانی چیست

آب سرچشمۀ روان من است

درخراباتِ عشق  پیرِ مغان

طالب رند نوجوان من است

نام بگذار وز نشان بگذر

بی نشان شو که آن نشانِ من است

نعمتِ اوست هرچه موجود است

نعمت اللهِ من از آنِ من است

دیوان جناب شاه نعمت الله ولی

هفت هیکل =هفت آسمان

 

ای عاشقان ای عاشقان من پیر را برنا کنم

ای تشنگان ای تشنگان من قطره را دریا کنم

ای طالبان ای طالبان کحّال مُلک حکمتم

من کور مادرزاد را در یک نظر بینا کنم

گر اَبکمی آید بَرَم در وی همی چون بنگرم

چون طوطی شکّر شکن شیرین و خوش گویا کنم

گر نفس بد فعلی کند گوشش بمالم در نفس

ور عقل دردسر دهد حالی ورا رسواکنم

من رند کوی حیرتم سرمست جام وحدتم

زآن در خرابات آمدم تا میکده یغما کنم

پروانه شمعش منم جمعیّت جمعش منم

من بلبلم در گلستان از عشق گل غوغا کنم

آمد ندا از لامکان کای سیّد آخرزمان

پنهان شو از هر دوجهان تا بر تو خود پیدا کنم

جناب شاه نعمت الله ولی

کحّال = سرمه کش، از باب تداوی

اَبکم =گُنگ

من تَرکِ می و صحبت رندان نتوانم

یک لحظه جدائی زحریفان نتوانم

بی شاهد وبی ساغرو جامی نتوان بود

بی دلبرو بی مجلس جانان نتوانم

هرگز ندهم جام می از دست زمانی

جان است رها کردنش آسان نتوانم

گوئی که توبه کن از باده پرستی

زنهار مگو خواجه که من آن نتوانم

سرّی است در این سینه که با کس نتوان گفت

دردی است مرا در دل و درمان نتوانم

در کوی خرابات مغان مست و خرابم

بودن نفسی بی می ومستان نتوانم

در دیده من نقش خیال رخ سیّد

نوری است که پیدا شده پنهان نتوانم

جناب شاه نعمت الله ولی

چو دیده سو به سو گشتم نظر کردم به هر سوئی

بجز نور دو چشم خود در این منظر نمی دانم

زهر بابی که می خواهی بخوان از لوح محفوظم

که هستم حافظ قرآن ولی دفتر نمی دانم

بر آمد نور سلطانی چه کفر و چه مسلمانی

طریق مومنان دارم ره کافر نمی دانم

بجز یاهو و یا من هو نمی گویم بروز و شب

درون خلوت شاهم برون در نمی دانم

هم او صورت هم او معنی هم او مجنون هم او لیلی

به غیر از سیّد و یاران شه و چاکر نمی دانم