دوشم از غیب پیر عالم عشق

این سخن یاد داد از دم عشق

کای گدای همه قدح نوشان

جام می نوش تا شوی جم عشق

کرده ام خود به ترک مردم عقل

از برای صفای مردم عشق

بستم احرام کوی کعبه جان

غسل کردم به آب زمزم عشق

چون رسیدم به قبلۀ عرفات

دیدم اندر هوای عالم عشق

شور مستی فزون شده دل را

هر دم از جرعۀ دمادم عشق

جملۀ کائنات و هر چه در اوست

غرق بودند پیش شبنم عشق

نعمت الله را چو می دیدم

شد یقینم که اوست محرم عشق

ورق عاشقی چو شد معلوم

این سخن بود فصا اعظم عشق

که سراسر جهان و هر چه در اوست

عکس یک پرتوی است از رخ دوست

جناب شاه نعمت الله ولی

ما اسیران بند سودائیم

دردمندان بند برپائیم

مستمندان وادی عشقیم

مصلحت بین کوی غوغائیم

گاه رعدیم و گاه برق آسا

گاه ابریم و گاه دریائیم

عاقلیم گاه و گاه مجنونیم

بی سرو پا وبی سر و پائیم

گه تهی کیسه گه قلّاشیم

گاه پنهان و گاه پیدائیم

گاه مانندۀ زمین پستیم

گاه همچون سپهر بالائیم

همچو سیّد ز کفرو دین فارغ

درخرابات باده پیمائیم

هر که با ما نشست مؤمن شد

از دلش زنگ کفر بستائیم

چون شود جان او به می صافی

بعد از آنش تمام بنمائیم

که سراسر جهان و هر چه در اوست

عکس یک پرتوی است از رخ دوست

جناب شاه نعمت الله ولی

ترک سرمست چون کمان برداشت

هرکسش دید دل ز جان برداشت

درگمان بودم از خیال میانش

چون کمر بست این گمان برداشت

گفتم ای خسرو وفاداران

قدمی چند می توان برداشت

به کلستان خرام تا با تو

من بیدل کنم زجان برداشت

درچمن رفت و همچو گل بشکفت

رنگ خوبی ز ارغوان برداشت

در زمان چونکه مست شد ساقی

شیشه را مُهر از دهان برداشت

باده چون گرم شد به صیقل روی

زنگ ز آئینۀ روان برداشت

هرکدورت که داشت دل از درد

درد او آمد از میان برداشت

باده از حلق شیشۀ صافی

دم به دم ناله و فغان برداشت

که سراسر جهان و هر چه در اوست

عکس یک پرتوی است از رخ دوست

جناب شاه نعمت الله ولی

ترک بالا بلند یغمائی

سر و سردار ملک زیبائی

شهرۀ انس و جان به خوشروئی

فتنۀ مرد و زن به غوغائی

طلعتش ماه برج نیکوئی

قامتش سرو باغ رعنائی

از در دیر چون درون آمد

هرکسش دید ،گشت شیدائی

تا که از مرحمت نظر انداخت

برمن مستمند سودائی

گفت ای عاشق پریشان حال

عشق نبود چو نیست رسوائی

اگرت آرزوی صحبت ماست

چند هجران کشی و تنهائی

در ره دوست کفرودین در باز

درخرابات باده پیمائی

چونکه برگشتم از ره تقلید

داد تلقینم این به دانائی

که سراسر جهان و هرچه در اوست

عکس یک پرتوی است از رخ دوست

جناب شاه نعمت الله ولی

شاهدی از دکان باده فروش

به رهی می گذشت سرخوش دوش

حلقۀ بندگی پیر مغان 

کرده چون درّ عاشقی در گوش

بسته زنّار همچو ترسایان

جام بر دست و طیلسان بر دوش

گفتم ای دستگیر مخموران

از کجا می رسی چنین مدهوش

جام گیتی نمای با من داد

گفت از این باده جرعه ای کن نوش

گفتم این باده از پیالۀ کیست

لب به دندان گزید و گفت خموش

گرتو خواهی که تا شوی محرم

در خرابات راز را می پوش

تا که از پیر دیر پرسیدم

که ز سودای کیست این همه جوش

هیچ کس زین حدیث لب نگشود

ناگهان چنگ بر کشید خروش

که سراسر جهان و هر چه در اوست

عکس یک پرتوی است از رخ دوست

جناب شاه نعمت الله ولی

طیلسان =نوعی ردا که قاضیان و خاطبان بر دوش اندازند

ای به مهرت دل خراب آباد

وزغمت جان مستمندان شاد

طاق ابروت قبلۀ خسرو

چشم جادوت فتنۀ فرهاد

لب لعل تو کام بخش حیات

سر زلفت گره گشای مراد

هرکه شاگردی غم تو نکرد

کی شود درس عشق را استاد

ما به ترک مراد خود گفتیم

در ره دوست هرچه بادا باد

دوش سرمست درگذر بودم

بر در مسجدم گذار افتاد

مُقرئی ذکر قامتش می گفت

هرکه آنجا رسید خوش بستاد

ازپی این جماعت افتادم

تا ببینم که چیست شان اوراد

ناگه آمد امام روحانی 

رفت بر منبر این ندا در داد

که سراسر جهان و هرچه در اوست

عکس یک پرتوی است از رخ دوست

جناب شاه نعمت الله ولی

از جام عشقش مست مدامم

ایمن زخاصّم فارغ ز عامم

ساقیّ ذوقش با دل حریف است

جانان شراب است جان است جامم

گرعشق بازی از من بیاموز

ور ذوق خواهی، می خوان کلامم

در زهد اگر چه کامل نباشم

در عشق بازی رندِ تمامم

تا بنده گشتم ، تابنده گشتم

سلطان عشقش از جان غلامم

بی عشقِ جانان جانم چه باشد

بی درد دل من ، آخر کدامم

باده به یادش ما را حلال است

بی عشقِ سیّد آب است حرامم

جناب شاه نعمت الله ولی

عاشقان درش از درد دوا یافته اند

خستگان غمش از رنج شفا یافته اند

باده نوشان سرپرده میخانۀ دل

جرعۀ دُردی دَردش چو دوا یافته اند

مبتلایان بلایش زبلا نگریزند

گرچه از قامت وبالاش بلا یافته اند

نم چشم وغم دل ،قوتِ روان ساز ای جان

که کسان قوّت از این آب و هوا یافته اند

عارفان  بی سروپا بر سرِ دارش رفتند

لاجرم اجر فنا دار بقا یافته اند

عاشقانی که چو ما غرقه دریا شده اند

گوهر حاصلِ ما در دلِ ما یافته اند

خودشناسان  که مقیم حرم مقصودند

همچو سیّد زخود آثار خدا یافته اند

جناب شاه نعمت الله ولی



ساقی زکرم نواخت ما را

خمخانه بریخت برسرما

ماجام وبر آب چون حبابیم

دریاب زما و ما ز دریا

عشقست که هیچ جا ندارد

هر جا میجو تو جای بی جا

دردیدۀ مست ما توان دید

آن نور ولی به چشم بینا

آئینه از او وجود دارد

او نیز به آینه هویدا

باشمع جمال او چه باشد

پروانۀ عقل بی سروپا

رندیم وحریف نعمت الله

هرگز نکنیم توبه حاشا

جناب شاه نعمت الله ولی

هفت دریا شبنمی از بحر بی پایان ماست
جان عالم نفخۀ ارواح آن جانان ماست


درخرابات مغان هستیم وجام می بدست
های وهوی عاشقان ازنعرۀ مستان ماست


موج دریائیم وعین ما و او هر دو یکیست
آبرو گر بایدت از ما بجو کان آن ماست


مدّتی شد تا به جان فرمان سلطان میبریم
این زمان سلطان ما فرمانبر سلطان ماست


گنج اگر جوئی بیا کنج دل ویران بجو
زآنکه گنج کُنتُ کَنزاً در دل ویران ماست


سیّد مستان به صد جان دوست می داریم ما
زآنکه رند سرخوش است و یاری از یاران ماست