ساقیا بادۀ شبانه کجاست

می بیاور که دور نوبت ماست

جام گیتی نمای پیش آور

که در آن جرعۀ خدای نماست

بی خبر کن مرا زهستی خود

تا خبر آرمت که یار کجاست

به گدائی رویم بر در دوست

که مراد همه جهان آنجاست

چون شنید ساقی این ز من با پیر

مشورت کردو گفت این چه صلاست

پیر پیمانه نوش پیمان ده

آن زمانی که بزم می آراست

گفت با دوست هر که بنشیند

باید اوّل ز رای خود برخاست

تا ببینی به دیدۀ معنی 

نعمت الله را تو از چپ و راست

پس از آنت به گوش جان آید

درجهان آنچه مخفی و پیداست

که سراسر جهان و هر چه در اوست

عکس یک پرتوی است از رخ دوست

جناب شاه نعمت الله ولی

غمزۀ شوخ آن بت تنّاز

می کشد خلق را به عشوه و ناز

درپس پرده می نوازد چنگ

مطرب عودسوز بربط ساز

او شهنشاه مسند خوبی

ما گدایان آستان نیاز

گه بود همچو باده جان پرور

گه بود چون خمار روح گداز

اوست مقصود ساکنان کنشت

اوست مطلوب رهروان حجاز

گرکُشَد خسروی است کامروا

ور ببخشد شهی است بنده نواز

ای دل ار آرزوی آن داری

که شود برتو آشکار این راز

گذری کن به سوی میخانه

تا ببینی حقیقتی ز مجاز

سر به سر صوفیان با معنی

هر یکی برکشیده اند آواز

که سراسر جهان و هر چه در اوست

عکس یک پرتوی است از رخ دوست

جناب شاه نعمت الله ولی

نورچشم عالمش خوانم علی مرتضا

محرم راز رسول وابن عمّ مصطفا

گوهر دریای عرفان بحر علم و کان جود

رهنمای رهروان و پیشوای اتقیا

هادئی کز نسل او مهدی هویدا می شود

شاید ار گویند او را اهل حق نور هدی

از ولای او ولایت یافته هر کاو ولی است

رو موالی شو که این است اعتقاد اولیا

دوستدار خاندان باش و محبّ اهل بیت

تابع دین محمّد باش از بهر خدا

نیست مؤمن هر که دارد با علی یک مو خلاف

یار مؤمن شو چو ما و تابع آل عبا

از محبت آفتابی بر دل ما تافته

می نماید نور او آئینۀ گیتی نما

نفس خیرالمرسلین است و ولی کردگار

لا فتی الّا علی لاسیف الّا ذوالفقار

جناب شاه نعمت الله ولی

مسند ملک ولایت در حقیقت آن اوست

درحریم عصمتش روح القدس دربان اوست

هرکسی از گنج سلطانی نوائی یافتند

نقد گنج کُنتُ کَنزَا نزد سیّد آنِ اوست

حق تعالی وصف او فرمود در قران تمام

هفت هیکل هر که خواند آیتی در شأن اوست

حاکم است او در ولایت اولیا او را مرید

شاه عالم خوانمش هر کو علی سلطان اوست

یافته حکم ولایت از خدا ومصطفی

هرچه هست از جزو و کل بنوشته در فرمان اوست

روح اعظم جان عالم عقل کل از جان و دل 

در امامت این امام انس و جان جانان اوست

گرچه عالم از عطای نعمت الله منعم اند

نعمت الله نعمتی شایسته از احسان اوست

نفس خیرالمرسلین است و ولی کردگار

لا فتی الّا علی لا سیف الّا ذوالفقار

جناب شاه نعمت الله ولی

موج وحباب وقطره در این بحر ما یکیست

نقش حباب گرچه هزارند ماء یکیست

درمان درد دل چه کنم ای عزیزمن

از دوست می رسدهمه درد و دوا یکیست

ماوشرابخانه و رندان باده نوش

فارغ ز دو سرا برِ ما دو سرا یکیست

تمثال صدهزار در آینه رو نمود

دیدیم آن یکی و همه نزد ما یکیست

گرآشنای خویش شوی ،نزد عاشقان

معشوق وعشق وعاشق و آن آشنا یکیست

چون عقل اَحوَل است دو بیند،غریب نیست

بنگر به عین عشق که شاه وگدا یکیست

سیّد ز جودخویش وجودی به بنده داد

مُعطی نعمت اللهِ ما و عطا یکیست

جناب شاه نعمت الله ولی




ماء =آب
احول= بیماری که باعث دیدن دوتصویر میگردد





 

شرابخانه عشاق جای سید ماست

بهشت گوشه نشینان سرای سید ماست

بیاکه ساقی وحدت حریف مجلس اوست

مروکه شاه جهانی گدای سید ماست

بیا که مطرب عشاق مینوازد ساز

به نغمه ای که مگر از نوای سید ماست

جهانیان همه از جام ذوق او مستند

چنین حضور خوشی از صفای سید ماست

شمیم روضه رضوان که روح می بخشد

نسیمی از نفس جان فزای سید ماست

صبا که غالیه سائی می کند هر سو

چوباد گشته روان در هوای سید ماست

به عشق بنده جانی نعمت اللهیم

چو نعمت الله ما ازبرای سید ماست

جناب شاه نعمت الله ولی

جان فدا کردیم و جانان یافتیم

درد دل بردیم و درمان یافتیم

جان ما تا مبتلای عشق شد

از بلایش راحت جان یافتیم

دلبر خود در دل خود دیده ایم

گنج او در کنج ویران یافتیم

مدتی بودیم با ساقی حریف

عاشقانه می فراوان یافتیم

گوهر توحید اگر جوید کسی

گو زما می جو که ما آن یافتیم

یوسف مصری که صد مصرش بهاست

ناگهی در ملک کنعان یافتیم

نعمت الله در خرابات جهان

میر سر مستان و رندان یافتیم

جناب شاه نعمت الله ولی

جان فدای عشق جانان کرده ایم

این عنایت بین که با جان کرده ایم

تا نبیند چشم نامحرم رخش

روی او از غیر پنهان کرده ایم

طعنه ها بر حال مخموران زدیم

آفرین بر جان مستان کرده ایم

دُردی دَردش فراوان خورده ایم

درد دل را نیک درمان کرده ایم

گنج او در کنج ویران یافتیم

لاجرم گنجینه ویران کرده ایم

عقل هندو دردسر می داد و ما

خانه اش تُرکانه تالان کرده ایم

تا مگر آن زلف او آید بدست

مجمع جمعی پریشان کرده ایم

مذهب رندان طریق عاشقی است

اختیار راه رندان کرده ایم

نعمت الله را به سیّد خوانده ایم

نسبت او را به جانان کرده ایم

جناب شاه نعمت الله ولی

تالان= غارت و چپاول تُرکی

گر برفروزد آتشی دردم

عالمی سوخته شود در دم

مردِ نَرد نبرد درد نی ام

کشته عشق و مرده دردم

داده ام دل بدست باد صبا

به هوائی که خاک او گردم

فاش کردند راز پنهانم

اشک گلگون و چهره زردم

ساقیا جام می به سیّد ده

که من از توبه توبه ای کردم

 جناب شاه نعمت الله ولی

مجمع صاحبدلان زلف پریشان یافتم

این چنین جمعیتی درجمع ایشان یافتم

بسته ام زنار زلفش برمیان چون عاشقان

 درهوای کفر زلفش نور ایمان یافتم

درحضور زاهدان ذوقی نمی یابم تمام

حالیا خوش لذّتی در بزم رندان یافتم

از خرابی یافتم بسیار معموری دل

گنج سلطانی بسی در کنج ویران یافتم

آنکه من گم کرده بودم باز می جستم مدام

چون بدیدم خویش را از خویشتن آن یافتم

میر میخانه مرا خمخانه ای بخشیده است

لاجرم از دولتش ذوق فراوان یافتم

نعمت الله یافتم رندانه جام می بدست

ساقی سرمست دیدم جان و جانان یافتم 

عجب است اینکه من زمن طلبم

حسنم وز حسن حسن طلبم

یار من با من است و من حیران

به ختا رفته و زختن طلبم

یوسف خویشتن همی جویم

نه چو یعقوب پیرهن طلبم

با دل زنده عشق میبازم

من نیم مرده تا کفن طلبم

دل جمعی به جان خریدارم

در سر زلف پرشکن طلبم

دل من مدّتی است تا گم شد

با اویس است و در قرن طلبم

در بهشت و بهشت می جویم

شمع بر کرده و لگن طلبم

روح اعظم نه یک بدن دارد

بلکه او از همه بدن طلبم

نعمت الّلهم و ز آل رسول

من کجا جای اهرمن طلبم

دل زجان بر گیر و جانان را بجو

کفر را بگذار و ایمان را بجو

سایه بگذار آفتابی را طلب

این مجو ای یار ما آن را بجو

آب روئی جو در این دریای ما

جو چه می جوئی تو عمّان را بجو

گنج او در کنج ویران دل است

گنج خواهی کنج ویران را بجو

مجمع اهل دلان گر بایدت

مو به مو زلف پریشان را بجو

گر حضور و صحبتی جوئی چو ما

زاهدان بگذار و رندان را بجو

نعمت الله را بجو گر عاشقی

جام می بستان و مستان را بجو

جناب شاه نعمت الله ولی

ما سلطنت فقر به عالم نفروشیم
یک جام شرابی به دو صد جم نفروشیم

در کوی خرابات مغان همدم جامیم
هرگز به بهشت ابد این دم نفروشیم

گوئی که بخر جنّت شادی به غم عشق
شادی تو نگهدار که ما غم نفروشیم

دردی است دلم را که به درمان نتوان داد
زخمی است در این سینه به مرهم نفروشیم

بسیار فروشیم می ذوق و لیکن
یک جرعه به جانی است جوی کم نفروشیم

گفتیم فروشیم یکی جرعه به جانی
سودا مکن ای خواجه که آن هم نفروشیم

یک لحظه حضوری و دمی صحبت سیّد
گر زآنکه دهد دست به عالم نفروشیم


جناب شاه نعمت الله ولی

دمبدم دم از ولای مرتضی باید زدن

دست دل بر دامن آل عبا باید زدن

نقش حُبِّ خاندان بر لوح جان باید نگاشت

مُهر مِهر حیدری بر دل چو ما باید زدن

دم مزن با هر که او بیگانه باشد با علی

گر نفس خواهی زدن با آشنا باید زدن

رو به رویِ دوستانِ مرتضی باید نهاد

مُدّعی را تیر غیرت بر قفا باید زدن

لا فتی الّا علی لا سیف الّا ذوالفقار

این نفس را از سر صدق و صفا باید زدن

در دو عالم چهارده معصوم را باید گزید

پنج نوبت بر درِ دولتسرا باید زدن

پیشوائی بایدت جستن ز اولاد رسول

پس قدم مردانه در راه خدا باید زدن

از حَسَن اوصاف ذات کبریا باید شنید

خیمه خُلقِ حَسَن بر کبریا باید زدن

گر بلائی آید از عشق شهید کربلا

عاشقانه آن بلا را مرحبا باید زدن

عابد و باقر چو صادق ، صادق از قول حقند

دم به مِهر موسي از عین رضا باید زدن

با تقیّ و با نقیّ و عسگری یکرنگ باش

تیغ کین بر خصم مهدی بی ریا باید زدن

هر درختی کو ندارد میوۀ حُبِّ علی

اصل و فرعش چون قلم سر تا به پا باید زدن

دوستان خاندان را دوست باید داشت دوست

بعد از آن دم از وفای مصطفی باید زدن

سرخی روی موالی سکّۀ نام علیست

بر رخ دنیا و دین چون پادشاه باید زدن

بی ولای آن ولی لاف از ولایَت می زنی

لاف را باید که دانی از کجا باید زدن

ما لوائی از ولای آن ولی افراشتیم

طبل در زیر گلیم آخر چرا باید زدن

بر در شهر ولایت خانه ای باید گزید

خیمه در دارلسَّلام اولیاء باید زدن

از زبان نعمت اللّه منقبت باید شنید

بر کف نعلین سیِّد بوسه ها باید زدن

جناب شاه نعمت الله ولی